DEDYKACJE

Poczuł pod stopami ląd,
odrzucił skrzydła
i usiadł zmęczony.
Doleciał.

Uciekł z więzienia, które sam wybudował.
Utracił syna, miłość swego życia.
Właściwie dla niego wymyślił te skrzydła.
Znów dowiódł swego geniuszu.

Teraz może pójść, gdzie zechce,
tylko po co.
Może zrobić, co zapragnie,
tylko nie ma pragnień.

Zaczyna rozumieć, że jest wolny,
że już nie może uciec.

Romanowi Świątkowi

Trawo pod kamieniem
biała, spocona i ślepa.
Trawo garbata tuż przy samej ziemi.
Trawo, która nie szeleścisz.
Trawo, która dźwigasz
zamiast rosy kamień,
zamiast motyla kamień,
zamiast siebie kamień.

Trawo, która nigdy nie będziesz kamieniem,
Trawo, która wyruszyłaś na poszukiwanie wiatru,
która rośniesz poziomo do słońca,

W ciemności.

Lechowi Dziewulskiemu

Cóż ci mogę powiedzieć przyjacielu?

Że tak jak ty…
że nie raz,
krzyczałem po nocach najciszej jak mogłem,
że znam tysiące sposobów, aby zapomnieć
i tyle samo usprawiedliwień, które niczego
nie zmienią.

Cóż ci mogę powiedzieć przyjacielu…

Że nie my życie, ale ono nas układa
– to wiemy,
że nie nasze pragnienia, ale my się spełniamy
– to wiemy,
że chociaż wiemy, żyjemy jakbyśmy nie wiedzieli
– to
też wiemy.

ta niedorzeczność rzeczy pełna
od rzeczy płynąca
ta heraklitowska jej rzeczność
ta rzeczywistość a zwłaszcza
wistość tajemnicza
a gdy nie rzeczy
wistość jednak nadal
ta jej dorzeczność
mimo wszystko

wobec takiego stanu rzeczy
nie wiem co rzec
chyba tylko

O! HO! HO!

w samej rzeczy

Wisławie Szymborskiej

Pośród wielkich pytań krząta się maleńka odpowiedź.
Najwięcej pracy ma jesienią, gdy z wielkich pytań
jak z wielkich drzew spadają znaki zapytania.
Tam odgarnie, tu podmiecie, jest zręczna i nie daje się zasypać.
Gdy wiatr jest mniejszy zagadkami wypycha poduszki,
z małych pytań smaży konfitury, starannie oddziela
niewiedzę użyteczną od nieużytecznej.
Wygląda skromnie w swym fartuszku z prawdy
przybrudzonym nieco tajemnicą.

A.K.

Prawdziwa klepsydra to wielka dama
w sukni utkanej z cierpliwego szkła,
o talii wąziutkiej jak sekunda,
przepasanej zmysłem przemijania.

Ciągle narzeka:
Ach! Miłość postarza.
Jak lity kamyk było me serce
póki się we mnie nie zakochał czas,
a teraz spójrzcie mam serc tysiące
i tysiąc pragnień miewam naraz.

By miejsc wszystkich dotknąć, zbędne są ręce.
By wszystko zrozumieć, zbędna jest głowa.
By wszystko powiedzieć, zbędne są słowa.

Niezbędny jest tylko czas.

Choć lekki jest jak
i subtelny jak
i mięciutki jak
chusteczka z jedwabiu
to on ku mej rozterce
kruszy mi serce.

Marcinowi Kołpanowiczowi

Cień mojej ręki unosi cień szklanki.
Cień mojej głowy pije.
Cienia w szklance ubyło.

Cień mojej ręki tuż nad cieniem stołu waha się
z cieniem ołówka w wąskich cieniach palców.

Cienie
ciche przepaście za plecami rzeczy.

Cienie
czarne treny odchodzących ku światłu,
czarne ścieżki przed światłem uchodzących.

Krystynie

Rozpalimy czas w naszym zegarze
i będziemy grzali przy nim chłód.
Godziny przetoczą się przez nasze ręce
miękko jak kłębki włóczki.
Nie zrobimy im krzywdy.
Czas jest bardzo delikatny, więc musimy uważać.
A gdy się zjawi czarna godzina
urządzimy zabawę
i pomalujemy ją na zielono.

Nie, na biało nie można.
Czas mógłby się wtedy obrazić.

Jest pan jednym z nielicznych, którzy odwiedzili Hades.
Czy mógłby pan podzielić się wrażeniami?

Podobno udał się pan w to miejsce z powodu swojej żony.
Co sądzi pan o instytucji małżeństwa?

Dowiedzieliśmy się, że muzyka odgrywa ważną rolę w pańskim życiu.
Jakie jest pańskie zdanie o najnowszych eksperymentach w tej dziedzinie?

Czy mógłby pan zademonstrować sposób,
w jaki ogląda się za siebie?

Mamo

boję się własnej ręki
ona coś pisze
i jest zupełnie biała

Mamo

zawiąż mi buty jest jeszcze czas
aby wyjść
musi być gdzieś inne miejsce

Mamo

zimno mi
mój płaszcz jest tylko z papieru
a słowa tak mocno wieją